...terwijl je andere plannen maakt. Deze regel uit het lied 'Laat me slapen' van Acda en De Munnik is een waarheid als een heilige koe. Van de velerlei dingen die ik in mijn hoofd had, zijn er tot nu toe nog maar weinig zo gegaan als verwacht. Het wekelijks bijhouden van dit blog is daar een voorbeeld van.
Na anderhalve maand zonder teken van leven op dit blog zouden jullie misschien bijna gaan denken dat ik alles en iedereen vergeten ben. Ik kan jullie geruststellen, dat is zeker niet het geval. Tijdens het vier weken durende bezoek van mijn ouders en oom en tante is het bloggen en mailen er nogal bij ingeschoten en sinds hun vertrek probeer ik dat allemaal weer op te pakken. Dat vertrek is inmiddels al weer drie weken geleden, dus erg snel wil dat niet lukken. In ieder geval wel een duidelijk bewijs dat ik al aardig ben geïntegreerd in de Nepalese cultuur.
Andere voorbeelden van deze wijsheid van Acda en De Munnik zijn er in overvloed te noemen: ik ben nog steeds niet begonnen met het volgen van Nepalese lessen, heb nog steeds geen fiets aangeschaft, ben nog niet naar Pharping of Bardya geweest, noch op trekking geweest en heb me nog onvoldoende verdiept in de wereld van de (internationale) NGO's hier in Nepal. Gelukkig zijn sommige dingen wel enigszins gegaan zoals gepland en zijn er voor eerdergenoemde 'uitgestelde plannen' weer andere dingen in de plaats gekomen.
Zoals ik in mijn vorige brief heb geschreven heeft eind oktober Jazzmandu plaatsgevonden. De opzet is enigszins vergelijkbaar met de andere mij bekende jazzfestival, al lag het aantal optredende artiesten wat lager. Uiteindelijk ben ik maar één dag naar het jazzfestival geweest, maar dat was dan wel meteen de dag waarop alle artiesten optraden. De foto's zijn te bekijken via mijn Facebook of Google+ profielen. Het mooiste van deze dag was misschien niet eens de muziek of de sfeer, maar de ontdekking dat Deepa jazz-muziek ook erg mooi vindt. Vooraf was ze nog een beetje aarzelend om mee te gaan, maar aan het eind van de dag wilde ze eigenlijk niet naar huis voordat de laatste noot gespeeld was. Volgend jaar dus zeker weer.
Om in de muziekhoek te blijven; vorige week ben ik aanwezig geweest bij de Radio Kantipur Music Honours, een soort TMF Awards van deze Nepalese radiozender. De zus van Deepa is nieuwslezeres bij dit radiostation en had voor ons kaartjes geregeld. De awards waren enkel voor Nepalese artiesten, maar ondanks dat er voor mij weinig bekends tussen zat was het een leuke ervaring.
Verder heb ik afgelopen week ook mijn eerste negatieve ervaring gehad met het Nepalese verkeer (tot nu toe heb ik alle chaos op de weg nog gelaten weten te accepteren). Een klein ongelukje met de motor, met een geschaafde knie als gevolg. Een motorrijder die naast de weg stond vond het een goed idee om zonder om te kijken ineens zijn motor op de weg te gooien, helaas net toen ik er aan kwam rijden. De uitwijkingsmanoeuvre had een slip tot gevolg en voor ik het wist lag ik op het asfalt. Niet heel lang gelukkig, want ik stond al snel weer op. Dit vond ik allemaal nog niet zo erg, maar wat me dan wel een beetje kwaad maakte is dat de persoon die dit alles veroorzaakte heel onschuldig stond te kijken van 'waarom ben je nu eigenlijk gevallen' en zodra hij zag dat ik zonder kleerscheuren was opgestaan doodleuk verder reed. Hoe vriendelijk, geduldig en gastvrij de Nepalezen over het algemeen ook mogen zijn, zodra het om het verkeer gaat lijkt dat allemaal te zijn verdwenen.
Wat ik tenslotte nog even met jullie wil delen is de Nepalese obsessie met dahl bat, het uit gekookte rijst met linzensaus en groentecurry bestaande gerecht, dat bij de Nepalese vaak twee tot drie keer per dag op het menu staat. Veel Nepalezen lijken echt te denken dat een dag geen dahl bat gegeten een dag niet geleefd is en meerdere dagen zonder dahl bat dat overleef je niet. Een Nepalese journalist vergeleek pasgeleden de verhouding tussen Italianen en hun pasta al met de Nepalezen en hun dahl bat. Het grote verschil is echter dat de pasta bij de Italianen niet het hoofdgerecht is, er van pasta heel wat meer varianten zijn en de Italianen naar mijn weten niet drie keer per dag pasta eten. Ik ken de Nepalese cultuur ondertussen toch al vrij goed, ik respecteer deze en kan me er goed in inleveren, maar die hechtenis aan dahl bat zal ik nooit goed begrijpen.
Met deze persoonlijke tekortkoming (hier in Nepal begrijpen maar weinig mensen mijn gedachtes hierover, dus het zal toch wel aan mij liggen) sluit ik deze brief af. Ik doe mijn uiterste best volgende week nog een laatste brief te schrijven, voordat ik voor de kerst terug naar Nederland kom. Ik heb overigens nog niet geboekt, dus het leven kan nog altijd anders lopen dan de reisplannen die ik heb gemaakt ;-)
Na anderhalve maand zonder teken van leven op dit blog zouden jullie misschien bijna gaan denken dat ik alles en iedereen vergeten ben. Ik kan jullie geruststellen, dat is zeker niet het geval. Tijdens het vier weken durende bezoek van mijn ouders en oom en tante is het bloggen en mailen er nogal bij ingeschoten en sinds hun vertrek probeer ik dat allemaal weer op te pakken. Dat vertrek is inmiddels al weer drie weken geleden, dus erg snel wil dat niet lukken. In ieder geval wel een duidelijk bewijs dat ik al aardig ben geïntegreerd in de Nepalese cultuur.
Andere voorbeelden van deze wijsheid van Acda en De Munnik zijn er in overvloed te noemen: ik ben nog steeds niet begonnen met het volgen van Nepalese lessen, heb nog steeds geen fiets aangeschaft, ben nog niet naar Pharping of Bardya geweest, noch op trekking geweest en heb me nog onvoldoende verdiept in de wereld van de (internationale) NGO's hier in Nepal. Gelukkig zijn sommige dingen wel enigszins gegaan zoals gepland en zijn er voor eerdergenoemde 'uitgestelde plannen' weer andere dingen in de plaats gekomen.
Zoals ik in mijn vorige brief heb geschreven heeft eind oktober Jazzmandu plaatsgevonden. De opzet is enigszins vergelijkbaar met de andere mij bekende jazzfestival, al lag het aantal optredende artiesten wat lager. Uiteindelijk ben ik maar één dag naar het jazzfestival geweest, maar dat was dan wel meteen de dag waarop alle artiesten optraden. De foto's zijn te bekijken via mijn Facebook of Google+ profielen. Het mooiste van deze dag was misschien niet eens de muziek of de sfeer, maar de ontdekking dat Deepa jazz-muziek ook erg mooi vindt. Vooraf was ze nog een beetje aarzelend om mee te gaan, maar aan het eind van de dag wilde ze eigenlijk niet naar huis voordat de laatste noot gespeeld was. Volgend jaar dus zeker weer.
Om in de muziekhoek te blijven; vorige week ben ik aanwezig geweest bij de Radio Kantipur Music Honours, een soort TMF Awards van deze Nepalese radiozender. De zus van Deepa is nieuwslezeres bij dit radiostation en had voor ons kaartjes geregeld. De awards waren enkel voor Nepalese artiesten, maar ondanks dat er voor mij weinig bekends tussen zat was het een leuke ervaring.
Verder heb ik afgelopen week ook mijn eerste negatieve ervaring gehad met het Nepalese verkeer (tot nu toe heb ik alle chaos op de weg nog gelaten weten te accepteren). Een klein ongelukje met de motor, met een geschaafde knie als gevolg. Een motorrijder die naast de weg stond vond het een goed idee om zonder om te kijken ineens zijn motor op de weg te gooien, helaas net toen ik er aan kwam rijden. De uitwijkingsmanoeuvre had een slip tot gevolg en voor ik het wist lag ik op het asfalt. Niet heel lang gelukkig, want ik stond al snel weer op. Dit vond ik allemaal nog niet zo erg, maar wat me dan wel een beetje kwaad maakte is dat de persoon die dit alles veroorzaakte heel onschuldig stond te kijken van 'waarom ben je nu eigenlijk gevallen' en zodra hij zag dat ik zonder kleerscheuren was opgestaan doodleuk verder reed. Hoe vriendelijk, geduldig en gastvrij de Nepalezen over het algemeen ook mogen zijn, zodra het om het verkeer gaat lijkt dat allemaal te zijn verdwenen.
Wat ik tenslotte nog even met jullie wil delen is de Nepalese obsessie met dahl bat, het uit gekookte rijst met linzensaus en groentecurry bestaande gerecht, dat bij de Nepalese vaak twee tot drie keer per dag op het menu staat. Veel Nepalezen lijken echt te denken dat een dag geen dahl bat gegeten een dag niet geleefd is en meerdere dagen zonder dahl bat dat overleef je niet. Een Nepalese journalist vergeleek pasgeleden de verhouding tussen Italianen en hun pasta al met de Nepalezen en hun dahl bat. Het grote verschil is echter dat de pasta bij de Italianen niet het hoofdgerecht is, er van pasta heel wat meer varianten zijn en de Italianen naar mijn weten niet drie keer per dag pasta eten. Ik ken de Nepalese cultuur ondertussen toch al vrij goed, ik respecteer deze en kan me er goed in inleveren, maar die hechtenis aan dahl bat zal ik nooit goed begrijpen.
Met deze persoonlijke tekortkoming (hier in Nepal begrijpen maar weinig mensen mijn gedachtes hierover, dus het zal toch wel aan mij liggen) sluit ik deze brief af. Ik doe mijn uiterste best volgende week nog een laatste brief te schrijven, voordat ik voor de kerst terug naar Nederland kom. Ik heb overigens nog niet geboekt, dus het leven kan nog altijd anders lopen dan de reisplannen die ik heb gemaakt ;-)