Waar in de westerse, christelijke wereld december de maand van de feestdagen is, waarbij alles plaats moet maken voor Kerstmis en Nieuwjaar, is dat in Nepal zo rond de maand oktober. Eind september-begin oktober staat heel Nepal een paar dagen stil ter ere van het Dashain festival en eind oktober-begin november wordt dit nog eens dunnetjes over gedaan vanwege Tihar.
Het Dashain festival duurt officieel vijftien dagen, maar de periode dat alles plat ligt beperkt zich gelukkig tot enkele dagen. Hoewel, niet alles is constant gesloten. Hier in Kathmandu zijn er altijd wel wat winkeltjes open en ook de grotere department-store keten is slechts anderhalve dag echt gesloten. Tijdens deze vijftien dagen van het festival is er van alles te doen, maar voor de gewone man gaat het om de laatste paar dagen, waarbij familie bij elkaar op bezoek gaat en ouders hun kinderen zegenen met het geven van een tika en geld. Vanwege deze laatste traditie ontstaat er elk jaar voorafgaand aan Dashain een run op 'vers' briefgeld, waar de centrale bank maar met moeite aan kan voldoen. Zo halverwege het vijftiendaagse festival begint de Kathmandu-vallei langzaam leeg te lopen, wanneer veel mensen naar hun familie elders in het land gaan. Voor de achterblijvers betekent dit, behalve veel gesloten winkels, vooral ook minder drukte, met name wat het verkeer betreft. En dat is een hele opluchting, want het verkeer in Kathmandu is normaal gesproken een, gelukkig gezellige, chaos. Tijdens een bezoekje aan een andere Nederlandse expat omschreef haar Nepalese vriend dit als volgt: "Nepalezen zijn hele rustige en geduldige mensen, maar zodra ze op een motor of in een auto stappen verandert er iets en transformeren ze in overhaaste verkeersmaniakken."
Mijn eerste beleving van Dashain stond vooral in het teken van de zwangerschap van mijn schoonzus Mona. Afgelopen maandagochtend stond de operatie voor de keizersnede gepland en moeder en kind moesten sowieso enkele dagen daarna nog in het ziekenhuis blijven. Wanneer in Nepal iemand in het ziekenhuis verblijft brengt dat een hele organisatie met zich mee. Gedurende dit verblijf moet er 24 uur per dag een familielid aanwezig zijn om de voorgeschreven medicijnen bij de apotheek te gaan kopen en bovendien moet de familie (uitgezonderd bij opname op de IC of post-operations) zelf zorgen voor voedsel en verschoning. Dat betekent veelal dus een toerbeurt voor familieleden en vele tripjes heen en weer tussen thuis en ziekenhuis. (Hier doet zich het eerste profiteren van de festival-tijd al voor.) Mede omdat Dennis en de schoonzus van Mona vanwege de zorg voor de kinderen 's nachts niet konden blijven mocht ook ik dus een nachtje doorbrengen in het Nepalese ziekenhuis. (Mijn ziekenhuiservaringen in Nepal hebben die in Nederland inmiddels ruimschoots overtroffen.) Gelukkig is de operatie goed verlopen en naar verwachting mag de baby vandaag of morgen naar huis. Een naam is er nog niet. Die wordt pas gekozen als de baby gezond en wel thuis is aangekomen, voor traditionele Nepalese begrippen trouwens nog steeds vrij snel.
Verder heb ik de vrije Dashain-week vooral benut om veel tijd door te brengen met mijn vriendin Deepa. (Een aantal van jullie denken nu "hèhè, eindelijk gaat hij daar iets over vertellen", anderen denken nu misschien "hé, een vriendin??". Hoe dan ook, ik kan jullie wel verklappen dat het allemaal goed gaat.) De afgelopen weken hebben we al regelmatig samen tijd doorgebracht met bezoekjes aan o.a. Boeddhistische kloosters en het Kathmandu Fun Park, maar ook gewoon bij haar familie thuis. Gedurende deze Dashain-week heeft ze enkele dagen in Ramkot (waar het huis van mijn broer en schoonzus staat) doorgebracht, mede om de schoonzus van Mona wat te ondersteunen. Naast bezoekjes aan het ziekenhuis hebben we de rustigere momenten vooral benut om te praten of gewoon samen een filmpje te kijken. Zo hebben we de avond in het ziekenhuis doorgebracht met Titanic op de laptop (doet het nog steeds goed). Voor vandaag staat een bezoek aan het plaatsje Pharping gepland, een oud stadje net buiten Kathmandu met o.a. een prachtig Boeddhistisch klooster.
Over minder dan een week staan mijn ouders hier op de stoep. Zij zullen dan ook voor het eerst Deepa ontmoeten. Deepa zelf is daar in ieder geval wel een beetje nerveus over, maar ik vermoed dat mijn moeder het ook wel spannend vindt...
Nu breekt dan ook een drukke periode aan: mijn ouders en oom en tante hier (met wie ik eigenlijk toch wel mee op trekking wil), de baby in huis, eind oktober de free dental camps van het NOHS en het Kahtmandu Jazzfestival, begin november gevolgd door het Tihar festival. En dan moet er ook nog gewoon gewerkt worden ;-)
Het Dashain festival duurt officieel vijftien dagen, maar de periode dat alles plat ligt beperkt zich gelukkig tot enkele dagen. Hoewel, niet alles is constant gesloten. Hier in Kathmandu zijn er altijd wel wat winkeltjes open en ook de grotere department-store keten is slechts anderhalve dag echt gesloten. Tijdens deze vijftien dagen van het festival is er van alles te doen, maar voor de gewone man gaat het om de laatste paar dagen, waarbij familie bij elkaar op bezoek gaat en ouders hun kinderen zegenen met het geven van een tika en geld. Vanwege deze laatste traditie ontstaat er elk jaar voorafgaand aan Dashain een run op 'vers' briefgeld, waar de centrale bank maar met moeite aan kan voldoen. Zo halverwege het vijftiendaagse festival begint de Kathmandu-vallei langzaam leeg te lopen, wanneer veel mensen naar hun familie elders in het land gaan. Voor de achterblijvers betekent dit, behalve veel gesloten winkels, vooral ook minder drukte, met name wat het verkeer betreft. En dat is een hele opluchting, want het verkeer in Kathmandu is normaal gesproken een, gelukkig gezellige, chaos. Tijdens een bezoekje aan een andere Nederlandse expat omschreef haar Nepalese vriend dit als volgt: "Nepalezen zijn hele rustige en geduldige mensen, maar zodra ze op een motor of in een auto stappen verandert er iets en transformeren ze in overhaaste verkeersmaniakken."
Mijn eerste beleving van Dashain stond vooral in het teken van de zwangerschap van mijn schoonzus Mona. Afgelopen maandagochtend stond de operatie voor de keizersnede gepland en moeder en kind moesten sowieso enkele dagen daarna nog in het ziekenhuis blijven. Wanneer in Nepal iemand in het ziekenhuis verblijft brengt dat een hele organisatie met zich mee. Gedurende dit verblijf moet er 24 uur per dag een familielid aanwezig zijn om de voorgeschreven medicijnen bij de apotheek te gaan kopen en bovendien moet de familie (uitgezonderd bij opname op de IC of post-operations) zelf zorgen voor voedsel en verschoning. Dat betekent veelal dus een toerbeurt voor familieleden en vele tripjes heen en weer tussen thuis en ziekenhuis. (Hier doet zich het eerste profiteren van de festival-tijd al voor.) Mede omdat Dennis en de schoonzus van Mona vanwege de zorg voor de kinderen 's nachts niet konden blijven mocht ook ik dus een nachtje doorbrengen in het Nepalese ziekenhuis. (Mijn ziekenhuiservaringen in Nepal hebben die in Nederland inmiddels ruimschoots overtroffen.) Gelukkig is de operatie goed verlopen en naar verwachting mag de baby vandaag of morgen naar huis. Een naam is er nog niet. Die wordt pas gekozen als de baby gezond en wel thuis is aangekomen, voor traditionele Nepalese begrippen trouwens nog steeds vrij snel.
Verder heb ik de vrije Dashain-week vooral benut om veel tijd door te brengen met mijn vriendin Deepa. (Een aantal van jullie denken nu "hèhè, eindelijk gaat hij daar iets over vertellen", anderen denken nu misschien "hé, een vriendin??". Hoe dan ook, ik kan jullie wel verklappen dat het allemaal goed gaat.) De afgelopen weken hebben we al regelmatig samen tijd doorgebracht met bezoekjes aan o.a. Boeddhistische kloosters en het Kathmandu Fun Park, maar ook gewoon bij haar familie thuis. Gedurende deze Dashain-week heeft ze enkele dagen in Ramkot (waar het huis van mijn broer en schoonzus staat) doorgebracht, mede om de schoonzus van Mona wat te ondersteunen. Naast bezoekjes aan het ziekenhuis hebben we de rustigere momenten vooral benut om te praten of gewoon samen een filmpje te kijken. Zo hebben we de avond in het ziekenhuis doorgebracht met Titanic op de laptop (doet het nog steeds goed). Voor vandaag staat een bezoek aan het plaatsje Pharping gepland, een oud stadje net buiten Kathmandu met o.a. een prachtig Boeddhistisch klooster.
Over minder dan een week staan mijn ouders hier op de stoep. Zij zullen dan ook voor het eerst Deepa ontmoeten. Deepa zelf is daar in ieder geval wel een beetje nerveus over, maar ik vermoed dat mijn moeder het ook wel spannend vindt...
Nu breekt dan ook een drukke periode aan: mijn ouders en oom en tante hier (met wie ik eigenlijk toch wel mee op trekking wil), de baby in huis, eind oktober de free dental camps van het NOHS en het Kahtmandu Jazzfestival, begin november gevolgd door het Tihar festival. En dan moet er ook nog gewoon gewerkt worden ;-)