En toen schudde Kathmandu heen en weer

Het grensgebied van Nepal en Sikkim (India) is eergisteren getroffen door een aardbeving, wat de meesten van jullie waarschijnlijk al wel via één of ander kanaal hebben vernomen. Ook in Kathmandu waren de bevingen goed te voelen. Ondanks de vrij grote afstand tot het epicentrum, waar de beving een sterkte bereikte van zo’n 6.9 op de schaal van richter, waren er in de stad toch enkele doden te  betreuren. Maar laten we bij het begin beginnen.

Eerder op de dag was ik in Jorpati -een voorstadje van Kathmandu- al getuige van een vechtpartij in de moessonregen. Je weet dat zulke dingen overal gebeuren, maar om er op klaarlichte dag, midden op straat, getuige van te zijn is toch wel wat anders. De reacties van de lokale Nepalezen bevestigden dat. Maar de politie, die uiteraard pas arriveerde toen alles al weer voorbij was, ging daadkrachtig te werk. De eerste de beste jongeman die er mee te maken had werd hardhandig de auto ingewerkt en elke vorm van tegenstribbelen kon rekening op een fikse klap in het gezicht. Een agent in Nederland zou zoiets eens moeten doen… Laat dat een wijze les wezen voor als je ooit in Nepal met de politie in aanraking komt: don’t question their authority.

Nadat de fikse regenbui eindelijk voorbij was, wilde ik op mijn motorfiets stappen om terug richting het centrum te rijden, waar ik een nichtje van Mona (mijn schoonzus) op zou halen. Behalve dat hij nu lekker schoon was, voor zolang het zou duren, had de regen mijn motor echter weinig goeds gebracht. Het duurde dan ook enige tijd voordat we hem aan de praat kregen. En dat nog wel op de dag dat de Nepalezen alle voertuigen eren en er offers aan brengen. Misschien moet je sommige folklore af en toe toch wat serieuzer nemen ;-)

Bij aankomst in de wijk Lazimpat bij familie van Mona, werd al snel besloten dat we daar moesten blijven eten voordat we naar huis zouden gaan. In Nepal is het erg lastig en bovendien onbeleefd om een uitnodiging voor eten af te slaan, dus ik stemde er maar mee in. We waren echter nog niet goed en wel het huis binnengegaan, ik had net mijn sandalen uitgedaan en mijn helm weggelegd, toen iemand opmerkte dat de muren bewogen. Na enkele seconden had iedereen in de gaten dat dit toch wel eens een aardbeving zou kunnen zijn en werd besloten om maar naar buiten te gaan. Ik als nuchtere Nederlander wilde natuurlijk eerst op mijn gemak mijn sandalen aan gaan trekken, maar het ietwat paniekerige nichtje van Mona gebaarde mij om toch maar gewoon op blote voeten mee te gaan. Na enkele minuten buiten op straat te hebben gestaan, waarbij we een mooi zicht hadden op de ‘dansende’ huizen, was het weer opgehouden met beven. Terug naar binnen dus om te proberen familieleden te bellen en, zodra de stroom weer terug kwam, het nieuws te volgen. Dat bellen ging natuurlijk moeizaam, want heel de Kathandu-vallei probeerde natuurlijk hetzelfde, maar uiteindelijk werd er over en weer bevestigd dat het allemaal wel meeviel en iedereen in orde was. Dat de stroom vrij snel weer was hersteld was ook een teken dat de schade beperkt was.

Na te hebben gegeten gingen we op huis aan. Onderweg was er, behalve wat drukte en her en der wat kleine stukjes losgekomen stucwerk, weinig meer van de aardbeving te merken. Dit tot ik de weg langs de Britse ambassade in wilde slaan, want deze was afgesloten en politieagenten maakten me duidelijk dat ik maar een andere route moest nemen. Later bleek dat een afscheidingsmuur van de Britse ambassade was ingestort, waarbij drie mensen waren omgekomen (link).

De schade in Kathmandu viel al met al wel mee, maar het epicentrum lag dan ook ruim 270km verder naar het oosten. De schade in het oosten van Nepal en in de Indiase deelstaat Sikkim was wel wat groter en het aantal doden en gewonden ligt daar ook hoger. Precieze cijfers, voor zover die er ooit zullen komen, zullen nog wel even op zich laten wachten, want een groot deel van het getroffen gebied betreft afgelegen en vaak slecht bereikbare regio’s.

De aardbeving was de volgende dag uiteraard het enige onderwerp van gesprek en op internet circuleerden al snel filmpjes, verhalen en vooral ook tips en handleidingen ter voorbereiding op de volgende schok. Want dat die er gaan komen dat staat vast. Net als in San Francisco verwachten ze ook in Kathmandu dat ‘the big one’ er ooit gaat komen.

Meer informatie over de aardbeving: United States Geological Survey (USGS).

Aankomst, Acclimatiseren en Aan de gang

Het is al weer bijna twee weken geleden dat ik in Nepal ben aangekomen en tot nu toe is er weinig reden tot heimwee. Het regenachtige weer in deze periode van het jaar maakt de overstap vanuit Nederland ook wel een stuk gemakkelijker.

Bij aankomst op het vliegveld van Kathmandu doorliep ik zonder al te veel problemen de douane- en visaprocedures. Even leek het er op dat het visumformulier in het vliegtuig van Qatar Airways was uitgedeeld zou worden geweigerd, omdat het een oude versie was zonder het logo van “Nepal Tourism Year 2011” er op, maar zes eerdere bezoeken hebben me voldoende geleerd hoe daar mee om te gaan. Nadat ik de goede man er op had gewezen dat het formulier inhoudelijk verder compleet hetzelfde was en hij anders het halve vliegtuig terug moest sturen, heeft hij het toch maar geaccepteerd en hoefde ik dus niet opnieuw achteraan te sluiten. Wat gelet op de rij die inmiddels achter mij stond toch wel een lichte opluchting betekende.

Buiten het vliegveld werd ik, na het van me afslaan van de eerste 'behulpzame' taxichauffeurs en bagagedragers, opgewacht door mijn broer, schoonzus en nichtje Lisa. Deze laatste leek me nog niet direct te herkennen, maar dat was slechts een kwestie van tijd. Toen ik bij aankomst op het nieuwe kantoor van mijn broer de ‘bellen-blaas’ uit mijn koffer haalde, afkomstig uit het anti-heimwee-pakket dat mijn collega’s me als afscheidscadeau hadden gegeven, was het ijs snel gebroken.

De eerste dagen stonden zo in het teken van uitrusten, acclimatiseren, met Lisa spelen en natuurlijk het weerzien met de nodige mensen. Na vier dagen stond echter de eerste dag op mijn nieuwe baan al weer voor de deur.

Deze eerste werkdag verliep enigszins chaotisch, maar ik heb mijn draai toch snel kunnen vinden. De nieuwe collega’s bevallen goed, al heb ik niet de verwachting dat we hier de sfeer zoals deze was bij mijn vorige baan ooit zullen gaan evenaren. De vraag is natuurlijk of dat überhaupt mogelijk is ;-). Ook over het werk zelf valt niet te klagen. Mijn functie heet ‘Support’, maar is eigenlijk niet echt in één woord te bevatten. Het komt onder andere neer op het onderhouden van contact met klanten, het oplossen van kleine problemen, het in de gaten houden van de voortgang van projecten en het aan- en bijsturen van collega’s. Wat het extra interessant maakt is dat de organisatie zelf midden in een verandering zit –fusie, nieuw kantoor, nieuwe mensen, waardoor er op organisatorisch niveau nog het één en ander opgezet moet worden. Vooralsnog in ieder geval voldoende interessant en uitdagend en zeker iets heel anders dan dat ik de afgelopen drie jaar heb gedaan.

Mijn werkweken duren vooralsnog slechts drieënhalve dag, waardoor ik voldoende tijd over houd om andere dingen te ontplooien. Zo ben ik al een dagje uit shoppen geweest met mijn schoonzus in de binnenstand van Kathmandu. Mijn schoonzus erg blij, want mijn broer heeft het daar over het algemeen niet zo op. Dat shoppen was wel nodig, want na enkele dagen in het verkeer van Kathmandu bleek toch al snel dat een deel van mijn garderobe niet echt smog bestendig was.

Verder heb ik hier in Kathmandu inmiddels ook de eerste 'bandh' al weer achter de rug, al was het deze keer maar een kleine. Het lijkt er op dat de lokale Nepalezen een beetje genoeg beginnen te krijgen van dit pressie-instrument, waarbij politieke of andere groeperingen het openbare leven platleggen om de door hen gewenste maatregelen er door te drukken. Ook is na mijn aankomst een nieuwe minister-president benoemd. De uit de Maoïstische partij afkomstige Bhattarai kreeg, net zoals veel van zijn voorgangers, al binnen enkele dagen na zijn benoeming een crisis binnen zijn eigen partij te verduren. Al met al is het maar afwachten of hij de hoge verwachtingen die de bevolking toch wel van hem lijkt te hebben, waar kan maken.

De plannen voor de komende tijd zijn een bezoekje aan Chitwan, waar ik ook voor onze stichting nog wat mensen zal ontmoeten, het kopen van een degelijke fiets (elke dag op de motor is ook niet alles), het zoeken van een fitnesscentrum (we moeten toch een beetje in conditie blijven) en het starten met Nepalese lessen. Tevens heb ik deze week een afspraak met een andere nieuwe Nederlandse expat op het programma staan.

Om deze brief niet al te lang te maken ga ik het hierbij voorlopig laten. Ik zal proberen om jullie elke week via dit medium op de hoogte te houden, maar zoals dat hier in Nepal gaat is dat zonder enige garantie. Voor de kortere, dagelijkse updates kunnen jullie natuurlijk altijd terecht op Facebook en Google+.