Het is al weer bijna twee weken geleden dat ik in Nepal ben aangekomen en tot nu toe is er weinig reden tot heimwee. Het regenachtige weer in deze periode van het jaar maakt de overstap vanuit Nederland ook wel een stuk gemakkelijker.
Bij aankomst op het vliegveld van Kathmandu doorliep ik zonder al te veel problemen de douane- en visaprocedures. Even leek het er op dat het visumformulier in het vliegtuig van Qatar Airways was uitgedeeld zou worden geweigerd, omdat het een oude versie was zonder het logo van “Nepal Tourism Year 2011” er op, maar zes eerdere bezoeken hebben me voldoende geleerd hoe daar mee om te gaan. Nadat ik de goede man er op had gewezen dat het formulier inhoudelijk verder compleet hetzelfde was en hij anders het halve vliegtuig terug moest sturen, heeft hij het toch maar geaccepteerd en hoefde ik dus niet opnieuw achteraan te sluiten. Wat gelet op de rij die inmiddels achter mij stond toch wel een lichte opluchting betekende.
Buiten het vliegveld werd ik, na het van me afslaan van de eerste 'behulpzame' taxichauffeurs en bagagedragers, opgewacht door mijn broer, schoonzus en nichtje Lisa. Deze laatste leek me nog niet direct te herkennen, maar dat was slechts een kwestie van tijd. Toen ik bij aankomst op het nieuwe kantoor van mijn broer de ‘bellen-blaas’ uit mijn koffer haalde, afkomstig uit het anti-heimwee-pakket dat mijn collega’s me als afscheidscadeau hadden gegeven, was het ijs snel gebroken.
De eerste dagen stonden zo in het teken van uitrusten, acclimatiseren, met Lisa spelen en natuurlijk het weerzien met de nodige mensen. Na vier dagen stond echter de eerste dag op mijn nieuwe baan al weer voor de deur.
Deze eerste werkdag verliep enigszins chaotisch, maar ik heb mijn draai toch snel kunnen vinden. De nieuwe collega’s bevallen goed, al heb ik niet de verwachting dat we hier de sfeer zoals deze was bij mijn vorige baan ooit zullen gaan evenaren. De vraag is natuurlijk of dat überhaupt mogelijk is ;-). Ook over het werk zelf valt niet te klagen. Mijn functie heet ‘Support’, maar is eigenlijk niet echt in één woord te bevatten. Het komt onder andere neer op het onderhouden van contact met klanten, het oplossen van kleine problemen, het in de gaten houden van de voortgang van projecten en het aan- en bijsturen van collega’s. Wat het extra interessant maakt is dat de organisatie zelf midden in een verandering zit –fusie, nieuw kantoor, nieuwe mensen, waardoor er op organisatorisch niveau nog het één en ander opgezet moet worden. Vooralsnog in ieder geval voldoende interessant en uitdagend en zeker iets heel anders dan dat ik de afgelopen drie jaar heb gedaan.
Mijn werkweken duren vooralsnog slechts drieënhalve dag, waardoor ik voldoende tijd over houd om andere dingen te ontplooien. Zo ben ik al een dagje uit shoppen geweest met mijn schoonzus in de binnenstand van Kathmandu. Mijn schoonzus erg blij, want mijn broer heeft het daar over het algemeen niet zo op. Dat shoppen was wel nodig, want na enkele dagen in het verkeer van Kathmandu bleek toch al snel dat een deel van mijn garderobe niet echt smog bestendig was.
Verder heb ik hier in Kathmandu inmiddels ook de eerste 'bandh' al weer achter de rug, al was het deze keer maar een kleine. Het lijkt er op dat de lokale Nepalezen een beetje genoeg beginnen te krijgen van dit pressie-instrument, waarbij politieke of andere groeperingen het openbare leven platleggen om de door hen gewenste maatregelen er door te drukken. Ook is na mijn aankomst een nieuwe minister-president benoemd. De uit de Maoïstische partij afkomstige Bhattarai kreeg, net zoals veel van zijn voorgangers, al binnen enkele dagen na zijn benoeming een crisis binnen zijn eigen partij te verduren. Al met al is het maar afwachten of hij de hoge verwachtingen die de bevolking toch wel van hem lijkt te hebben, waar kan maken.
De plannen voor de komende tijd zijn een bezoekje aan Chitwan, waar ik ook voor onze stichting nog wat mensen zal ontmoeten, het kopen van een degelijke fiets (elke dag op de motor is ook niet alles), het zoeken van een fitnesscentrum (we moeten toch een beetje in conditie blijven) en het starten met Nepalese lessen. Tevens heb ik deze week een afspraak met een andere nieuwe Nederlandse expat op het programma staan.
Om deze brief niet al te lang te maken ga ik het hierbij voorlopig laten. Ik zal proberen om jullie elke week via dit medium op de hoogte te houden, maar zoals dat hier in Nepal gaat is dat zonder enige garantie. Voor de kortere, dagelijkse updates kunnen jullie natuurlijk altijd terecht op Facebook en Google+.
Bij aankomst op het vliegveld van Kathmandu doorliep ik zonder al te veel problemen de douane- en visaprocedures. Even leek het er op dat het visumformulier in het vliegtuig van Qatar Airways was uitgedeeld zou worden geweigerd, omdat het een oude versie was zonder het logo van “Nepal Tourism Year 2011” er op, maar zes eerdere bezoeken hebben me voldoende geleerd hoe daar mee om te gaan. Nadat ik de goede man er op had gewezen dat het formulier inhoudelijk verder compleet hetzelfde was en hij anders het halve vliegtuig terug moest sturen, heeft hij het toch maar geaccepteerd en hoefde ik dus niet opnieuw achteraan te sluiten. Wat gelet op de rij die inmiddels achter mij stond toch wel een lichte opluchting betekende.
Buiten het vliegveld werd ik, na het van me afslaan van de eerste 'behulpzame' taxichauffeurs en bagagedragers, opgewacht door mijn broer, schoonzus en nichtje Lisa. Deze laatste leek me nog niet direct te herkennen, maar dat was slechts een kwestie van tijd. Toen ik bij aankomst op het nieuwe kantoor van mijn broer de ‘bellen-blaas’ uit mijn koffer haalde, afkomstig uit het anti-heimwee-pakket dat mijn collega’s me als afscheidscadeau hadden gegeven, was het ijs snel gebroken.
De eerste dagen stonden zo in het teken van uitrusten, acclimatiseren, met Lisa spelen en natuurlijk het weerzien met de nodige mensen. Na vier dagen stond echter de eerste dag op mijn nieuwe baan al weer voor de deur.
Deze eerste werkdag verliep enigszins chaotisch, maar ik heb mijn draai toch snel kunnen vinden. De nieuwe collega’s bevallen goed, al heb ik niet de verwachting dat we hier de sfeer zoals deze was bij mijn vorige baan ooit zullen gaan evenaren. De vraag is natuurlijk of dat überhaupt mogelijk is ;-). Ook over het werk zelf valt niet te klagen. Mijn functie heet ‘Support’, maar is eigenlijk niet echt in één woord te bevatten. Het komt onder andere neer op het onderhouden van contact met klanten, het oplossen van kleine problemen, het in de gaten houden van de voortgang van projecten en het aan- en bijsturen van collega’s. Wat het extra interessant maakt is dat de organisatie zelf midden in een verandering zit –fusie, nieuw kantoor, nieuwe mensen, waardoor er op organisatorisch niveau nog het één en ander opgezet moet worden. Vooralsnog in ieder geval voldoende interessant en uitdagend en zeker iets heel anders dan dat ik de afgelopen drie jaar heb gedaan.
Mijn werkweken duren vooralsnog slechts drieënhalve dag, waardoor ik voldoende tijd over houd om andere dingen te ontplooien. Zo ben ik al een dagje uit shoppen geweest met mijn schoonzus in de binnenstand van Kathmandu. Mijn schoonzus erg blij, want mijn broer heeft het daar over het algemeen niet zo op. Dat shoppen was wel nodig, want na enkele dagen in het verkeer van Kathmandu bleek toch al snel dat een deel van mijn garderobe niet echt smog bestendig was.
Verder heb ik hier in Kathmandu inmiddels ook de eerste 'bandh' al weer achter de rug, al was het deze keer maar een kleine. Het lijkt er op dat de lokale Nepalezen een beetje genoeg beginnen te krijgen van dit pressie-instrument, waarbij politieke of andere groeperingen het openbare leven platleggen om de door hen gewenste maatregelen er door te drukken. Ook is na mijn aankomst een nieuwe minister-president benoemd. De uit de Maoïstische partij afkomstige Bhattarai kreeg, net zoals veel van zijn voorgangers, al binnen enkele dagen na zijn benoeming een crisis binnen zijn eigen partij te verduren. Al met al is het maar afwachten of hij de hoge verwachtingen die de bevolking toch wel van hem lijkt te hebben, waar kan maken.
De plannen voor de komende tijd zijn een bezoekje aan Chitwan, waar ik ook voor onze stichting nog wat mensen zal ontmoeten, het kopen van een degelijke fiets (elke dag op de motor is ook niet alles), het zoeken van een fitnesscentrum (we moeten toch een beetje in conditie blijven) en het starten met Nepalese lessen. Tevens heb ik deze week een afspraak met een andere nieuwe Nederlandse expat op het programma staan.
Om deze brief niet al te lang te maken ga ik het hierbij voorlopig laten. Ik zal proberen om jullie elke week via dit medium op de hoogte te houden, maar zoals dat hier in Nepal gaat is dat zonder enige garantie. Voor de kortere, dagelijkse updates kunnen jullie natuurlijk altijd terecht op Facebook en Google+.
0 comments:
Post a Comment